در شب دوم اکتبر ۲۰۰۵، ایوان، پسر ۱۵ ساله هارت و دانا پری، با پرش از پنجره اتاق خوابش در نیویورک به زندگی خود پایان داد. این فیلم تأثیرگذار، داستانی است که توسط والدین فیلم‌ساز او و دیگر کسانی که او را می‌شناختند، درباره زندگی و مرگ ایوان و مبارزه طولانی‌مدت او با اختلال دوقطبی روایت می‌شود. فیلم به پیچیدگی‌های بیماری ایوان می‌پردازد و مسیر خانواده‌اش را در هزارتوی بیماری‌های روانی به تصویر می‌کشد. این مستند با نشان دادن نحوه مواجهه یک خانواده با نسل‌ها فقدان و اندوه، کلیشه‌های مربوط به بیماری‌های روانی و خودکشی را به چالش می‌کشد و داستانی انسانی را روایت می‌کند که قلب هر بیننده‌ای را لمس می‌کند.